हायकूच्या तळ्याकाठी - 1: स्वेच्छानिवृत्तीचा रौप्यमहोत्सव

[बिंबे आणि प्रतिबिंबे/ एकत्र मिळून बनते/ हायकूचे तळे]

सर्वप्रथम हा ब्लॉग सुरू करण्यासाठी 1-2-2026 ही तारीख का निवडली याबद्दल. ​बरोब्बर 25 वर्षांपूर्वी, 1-2-2001 रोजी मी स्वेच्छानिवृत्ती घेऊन बँकेची नोकरी आनंदाने सोडून दिली. त्या दिवशी मी लिहिले होते- 

‘मी निवृत्त झालोय  
आजची पहाट नवे स्वातंत्र्य घेऊन दारात अवतरलीय  
एक रस्ता सोडला आता सारे रस्ते माझेच आहेत  
इतके दिवस जे केवळ मनात होते ते सारे करायचे  
भुईतून नुकत्याच वर आलेल्या रोपासारखे जग न्याहाळायचे 
खूप भटकायचे  
एखाद्या ओढ्याकाठी, आम्रवृक्षाच्या सावलीत  
वर संथ सरकणारे ढग पाहत निवांत झोपायचे  
खूप वाचायचे...जीव लावणार्‍या पुस्तकांवर जीव लावून लिहायचे  
एखादे पुस्तक असे लिहायचे ज्यावर फक्त  
आपल्याच आत्म्याची मुद्रा असेल.  
 गाणी ऐकायची, गुणगुणायची देखील .. 
एखादा रंगाचा ठिपका अलगद सोडून द्यायचा  
कोर्‍या कॅनव्हासवर  
आणि भोवती काढायच्या रेषांच्या लाटा.. 
बागेतल्या पारिजातकाला व मधुमालतीला पाणी घालायचे  
मनात अजून दरवळणार्‍या सुवासाची वाट पाहायची  
लक्ष लक्ष चांदण्यांचा छबिना पूर्वेकडून  
पश्चिमेकडे सरकताना न्याहाळत 
आपला एक तारा शोधायचा  
आणखी असेच काही, खूप.. 
या वळणावर आपले आशीर्वाद, आपल्या शुभेच्छा  
सोबत असाव्यात.  
तसा त्या असतीलच हा विश्वास. "
​

आज 25 वर्षांनंतर हे थोडे भाबडे वाटते आहे, पण स्वप्न पाहताना माणूस थोडा भाबडा बनला नाही तर कसे? यातील बर्‍याच इच्छा पूर्ण झाल्या, काही झाल्या नाहीत. पण हा सार्‍यांचाच अनुभव असतो. एक इच्छा मात्र मनात कोठेतरी सुप्त रूपात होती, जी त्यावेळी ओठावर आली नाही.  ती होती शब्दांना कधीतरी कवितेचे रूप मिळावे ही.  काही दिवसांपूर्वी तीही पूर्ण झाली.  हायकू माझ्या मनात वस्तीला आले.  
त्यांच्या सोबत केलेल्या हायकूंच्या जगाच्या परिक्रमेची ही कहाणी टप्प्याटप्प्याने सांगणार आहे. पहिला टप्पा : पुढील रविवारी.